Seyahatte Yaptığım 10 Büyük Hata
— ve Nasıl Kaçınacağınız

Sabah 9’da müze, öğlen 12’de öğle yemeği, 14’te başka müze, 16’da alışveriş, 18’de günbatımı noktası, 20’de akşam yemeği reservasyonu. Kâğıtta mükemmel görünür. Gerçekte ise üçüncü günün sonunda sadece yorgun ve mutsuz olursunuz.

Ben Budapeşte’de böyle bir hafta sonu geçirdim. Dört günde on dört “gidilecek yer” işaretlemiştim. Gezdim, evet — ama hiçbirini gerçekten yaşamadım.

Şehrin dışında, havalimanına yakın, “ulaşımı kolay” diye seçtiğim otelde kalmak bana tam üç seyahatte ek 90 dakika+metro ücreti kaybettirdi. İlk başta ucuz görünen yer, her gün ekstra masraf ve yorgunluk olarak geri döndü.

Roma’da böyle bir yer kalmıştım. Otel güzeldi ama şehir merkezine her gidip gelişim beni küçük bir servete mal etti.

“Uçak + otel = bütçem tamam” diye düşünmek. Bu hesap genelde %30-40 eksik çıkar. Havalimanı gidiş-dönüş, şehir içi ulaşım, müze giriş ücretleri, bahşişler, acil durum ilaçları, suvenirler, tur ücretleri — bunlar toplanınca ciddi bir rakam oluyor.

Prag’da bu hatayı yaptım. Uçak ve otel için tutumlu davranmıştım; ama şehirde harcamalarım bütçemi ikiye katladı.

Kalabalık meydanın ortasındaki restoran, dışarıdan fotoğraf çekilebilir bir manzara sunuyor olabilir. Ama tabağınızdaki şey büyük ihtimalle donmuş yarı mamul, fiyat ise iki katı. Bunu Floransa’da acı bir şekilde öğrendim: 18 Euro’ya yediğim “geleneksel” carbonara, havaalanındaki Fast Food’dan kötüydü.

Bir yerde çok insan varsa ve menüde onlarca ülkenin yemeği yazıyorsa — çıkın oradan.

Bu hata hakkında yazmak bile içimi sıkıştırıyor. Birkaç yıl önce seyahat planımı yaparken Türk pasaportu için gerekli transit vizeyi gözden kaçırdım. Uçuştan 18 saat önce öğrendim. Seyahat iptal, bilet kaybı, otel iptali — tam bir kâbus.

Yalnız değilim. Bu hatayı çok sık duyan biri olarak söylüyorum: vize kuralları ülkeye ve transit güzergaha göre ciddi farklılıklar gösteriyor.

İki seçenek var: ya roaming faturanız geldiğinde şok yaşarsınız, ya da “data harcamamayım” paranoyasıyla haritasız, navigasyonsuz, çevrimdışı bir tatil yaparsınız. Her ikisi de seyahatin tadını kaçırır.

Viyana’da bir gün Google Maps olmadan geçirdim. Kayboldum mu? Evet. Romantik miydi? Hayır, sinir bozucuydu.

Şehirde kaç müze var? On dörtte. Peki ne kadar zamanınız var? İki gün. Kafanızda matematik yapıyorsunuz ve “günde yedi müze” gibi insanlık dışı bir sonuca ulaşıyorsunuz. Ya da tam tersine, her şeyi göremediniz diye kendinizi suçlu hissediyorsunuz.

Bu “eksiklik hissi” seyahatin en büyük düşmanı. Ben bunu özellikle Barselona’da yaşadım — Gaudí her yerdeydi ve ben hepsini görmem “gerekiyordu”.

“Ben hiç hastalanmam” — bu cümleyi bir kez daha kurmayın. Yabancı bir mutfak, farklı iklim, bozuk uyku düzeni ve yoğun yürüyüş: bunların hepsi vücudunuzu sınar. Bir ülkede eczane bulmak ve ihtiyacınız olan ilacı ismiyle aramak düşündüğünüzden çok daha zor olabilir.

Bratislava’da üç gün mide problemiyle yatakta geçirdim. Yanımda basit bir ilaç olsaydı, bir günde atlatırdım.

Pasaport, nakit, kredi kartı, seyahat sigortası — hepsi aynı cüzdanda, aynı çantada. Çanta çalındığında ya da kaybolduğunda, tek seferde her şeyi kaybedersiniz. Bu; paranızı, kimliğinizi ve büyük ihtimalle seyahatinizi de kaybetmek anlamına gelir.

Bizzat yaşamadım ama hemen yanı başımda yaşandı: Edirne’den dönerken bir tanıdığın çantası araçtan alındı. Hem pasaportu hem nakiti hem de her şeyi oradaydı.

Manzarayı görüyorsunuz, hemen telefonu kaldırıyorsunuz, çekim yapıyorsunuz, filtreliyorsunuz, paylaşıyorsunuz. Bu süreçte manzaraya gerçekten baktınız mı? Güneşin batışı ne kadar sürdü? Renkleri nasıl değişti? Fark ettiniz mi?

Lyon’da Fourvière Tepesi’nde gün batımını izlerken yanımdaki çifti gözlemledim. İkisi de telefonları için mükemmel açıyı ararken, şehrin üzerine düşen o turuncu ışık gelip geçti. Fotoğrafları güzeldi ama o anı kaçırdılar.